Oogstfeest in Oosterwolde

Hand int verband
Triest in de krant
Trut in de hoek
Boer op bezoek

Grensgeval?

 

Zo zou je, in zeer kort bestek, het Oogstfeest, dat op 25-8-2018 in Kamperveen/Oosterwolde werd gehouden, kunnen beschrijven. Maar er was zoveel meer te beleven, te zien, te horen, te proeven, te ruiken….En niet te vergeten: te leren: educatie aan jong en wat ouder staat hoog in het vaandel op dit Oogstfeest. Dit Oogstfeest is georganiseerd door Aalt van den Hul, en word voor de eerste keer gehouden. De mooie poster beloofde veel goeds en voor elk wat wils. Er is laatstelijk door Aalt een stuk land bijgekocht, waarop boekweit, rogge, gerst, en vier soorten biologische aardappelen worden verbouwd. Het terrein ligt aan de Zandwendigeweg 9, om mij onbekende reden Trutjeshoek genoemd. Vandaag mogen de gewassen met allerlei soorten machines en werktuigen te lijf worden gegaan. Ofwel: worden geoogst.

De weerberichten voorspelden al dagen van te voren niet veel goeds voor deze zaterdag: regen, veel regen, kou en zelfs onweer. Waarschijnlijk hebben de weergoden zich bedacht, want er was een voorzichtig zonnetje, toen de burgemeester van Kampen, mijnheer Koelewijn, het Oogstfeest opende. Weliswaar met zijn linkerhand in dik verband, maar dat mocht de pret niet drukken.

Wat ziet het feestterrein er gezellig uit: kraampjes met locale producten naast tenten met oude ambachten. Kleurige nostalgische trekkers naast elkaar, wachtend op de eerste bewonderende blikken. Een hindernisbaan en springkussen hopen op veel kinderen, en de dieren in de dierenweide op veel aaitjes. Een kunstkoe met volle uiers wacht op kinderhandjes, Op het land staan wat op het eerste gezicht op een aantal kamelenbulten lijkt. Dit zijn zogenaamde “oppers”. Zo laat de boer zijn gemaaide gras drogen, voordat het,( nadat het een paar keer omgekeerd is geweest), naar de hooiberg verhuist. Wat verderop staan twee kolossale dingen Dat blijken nostalgische dorsmachines te zijn, waarvan de zalmroze door het MEC in Dronten naar het Oogstfeest is gestuurd. Die, zoals even later zal blijken, hun werk nog uitstekend doen. Aangedreven door een stoere motor verdwijnt de ene na de andere garve in hun hongerige magen…om er gedorst en wel aan de achterkant weer uit te komen.

Intussen hinderde de hindernisbaan de kinderen zo veel mogelijk, werd het springkussen tot het uiterste beproefd, en werden er pingpongballen in klompjes geworpen. De dieren krijgen hun welverdiende aandacht. En de koe was al verschillende keren leeggemolken. De wat ouderen konden genieten van.een een hamburgertje of een gebakken ei met spek. En een kijkje nemen bij de oude ambachten. Zo is er een zeilmaker met een zogenaamd “zeilmakershandje”. Dat is een leren riempje om de rechterhand, met een platte vingerhoed er op, om de naald niet in de hand, maar in het zeil ( van vlas) te laten verdwijnen. Even verderop is weer een ander oud ambacht te bewonderen: korfvlechten. Net als bij de zeilmaker is het een lust voor het oog om te zien, hoe vaardige handen iets heel moois maken. Hier is geen “korfmakershandje” te bekennen, In een sfeervol decor van strobalen en korven steekt en draait imker en korfvlechter bij het Flevo-Landschap en het MEC, Rob Triest rustig een lange platte naald, waaraan een stuk bamboe vlechtdraad bungelt , in en over een bundel roggestro, die hij zo aan elkaar naait…oeps, sorry Rob, vlecht. Met als resultaat prachtige bijenkorven.

Maar er is een activiteit, die jong en oud samen aanspreekt, en waar ze dan ook beiden met veel plezier aan meedoen. De Bijensafari. Jong en oud hangen aan de honingzoete lippen van Rob, als hij zijn enthousiaste verhaal verteld, eerst voor een nog wat schoorvoetend, maar later voor een vlak bij hem en om hem heen staand publiek. Je kunt een strootje horen vallen, als hij een bijenkast openmaakt, die vol met bijen zit. Blije bijen, want ze krijgen geen fastfood in de vorm van suikerwater, nee: ze mogen van hun eigen honing eten. Daarom zijn deze bijen ook zoveel gezonder. En ook veel liever. Om dat laatste aan te tonen, houd Rob langzaam zijn hand tot vlak boven de bijen. De spanning is voelbaar. Maar de bijen laten geen steek vallen. Verbazing alom. En weer een vooroordeel om zeep geholpen: bijen zijn niet die stekende griezels, ze kunnen ook heel lief zijn. Met een glimlach op het gezicht gaat het gehoor weer zijns en haars weegs. Deze Bijensafari zal ze altijd bij blijven. Educatie staat bij dit Oogstfeest voorop, wat het oogsten aangaat, wat oude ambachten aangaat, en zeker wat de bijen aangaat. Omdat de Bijensafari geschikt is voor jong en wat ouder samen, ouders met hun kinderen, kan dit waarschijnlijk wel als het belangrijkste evenement van het Oogstfeest gezien worden. Ook, omdat educatie hier voor zowel kind als ouder van belang is, gezien de slechte situatie, waarin de bij momenteel verkeert.

Dit Oogstfeest is een groot succes: goed georganiseerd, mooi aangekleed, een gevarieerd aanbod, en veel aandacht voor educatie voor alle leeftijden. Zeker voor herhaling vatbaar, nee, voor veel herhalingen vatbaar. Aalt en Dirkje, hartelijk dank voor jullie gastvrijheid en deze prachtige dag!

Tja, en dan dat grensgeval, de titel van dit artikel, waar slaat dat op? Zeker niet op het Oogstfeest,dat was een groot succes, dat staat buiten kijf. Het heeft te maken met de ligging van het feestterrein. De boerderij staat in Gelderland, de weg is de grens, en het feestterrein ligt in Overijssel. Zo kunnen bezoekers zeggen, dat ze naar een Oogstfeest in twee provincies zijn geweest.

Volgend jaar weer een Oogstfeest? “Ja, graag!”, zal iedere bezoeker beamen. Dus….hopelijk tot ziens in 2019, op het Oogstfeest in Gelderland, en Overijssel!

 

Bronnen: https://www.locourant.nl/agenda/2208

 

Websites: www.deschokkerbij.nl Website van Rob Triest.

www.mecmuseum.nl Website van het MEC.